Met de uitgifte van het biljet van 500 frank, type Magritte op 16 april 1998 komt er een einde aan het tijdperk van de Belgische frank. Datzelfde jaar viert men tevens het 100-jarige jubileum van de geboorte van deze surrealistische kunstenaar. Ter gelegenheid daarvan richt het Museum voor Schone Kunsten te Brussel een tentoonstelling in die niet minder dan 335 werken van Magritte bijeenbrengt.
Door de uil en de olijftak op de nationale zijde van hun 1 euro muntstuk te plaatsen, zetten de Grieken hun rijke geschiedenis in de verf. Met deze referentie verwijzen ze niet alleen naar het historische belang van de stadstaat Athene, maar herinneren ze er ons ook aan dat de eerste Europese munten in Griekenland zijn geslagen.
Alle geschiedenisboeken zijn het er over eens, Julius Caesar was zonder twijfel een van de belangrijkste heersers ooit. Hij was ook de eerste Romein die een portret van zichzelf op een munt liet slaan. Wie was deze man?
In 1830 was België het meest geïndustrialiseerde land van het continent. In de periode 1830-1848 financierde een zeer beperkt aantal banken de Belgische industriële revolutie. Elk van hen bezat het emissierecht of het recht om papiergeld uit te geven.
In de geschiedenisboeken lezen we dat België in 1830 onafhankelijk werd. Met de muntwet van 1832 begint ook de geschiedenis van de Belgische frank. Deze frank was zonder enige twijfel onze meest bekende munteenheid en hield het sindsdien precies 170 jaar uit. De eerste « Belgische » munten zijn echter een paar decennia eerder geslagen.
De getalenteerde Vlaamse schilder Frans Francken II (Antwerpen, 1581-1642) stond aan het hoofd van een belangrijk Antwerps schildersatelier. Hij was tevens de bekendste en meest productieve telg van de Franckendynastie, waartoe ook zijn vader Frans Francken I en zijn zoon Frans Francken III behoorden.
Men kan zich de vraag stellen waarom er in het museum van de Nationale Bank een houten tafel centraal opgesteld staat in een tentoonstellingsruimte gewijd aan de oorsprong en de geschiedenis van het geld? Welnu, deze tafel behoorde ooit tot het meubilair van een 16de-eeuwse muntwisselaar. Muntwisselaars waren vanaf de late Middeleeuwen in onze steden actief. Zij kunnen beschouwd worden als de voorlopers van de huidige bankiers. In de Middeleeuwen waren zij noodzakelijk omwille van de talrijke soorten munten in omloop.
Vandaag sieren monumenten de euro-biljetten; deze weerspiegelen de verschillende bouwstijlen, die Europa doorheen de eeuwen heeft gekend. Omdat personen steeds een bepaalde nationaliteit bezitten, verkiest men thans geen portretten meer te plaatsen op de euro-biljetten. Nochtans was het portret tijdens de voorbije eeuw uitgegroeid tot het hoofdmotief van het Belgische bankbiljet.
Geen biljetten zonder papier ! Dit lijkt logisch. Het is dan ook niet verwonderlijk dat in het land waar het papier ontdekt werd, het eerste biljet, of nauwkeuriger gezegd, het eerste papiergeld, zijn intrede deed. Ook de drukkunst vond er haar oorsprong. China was dus bij wijze van spreken voorbestemd om als eerste papiergeld te gebruiken.
Vandaag de dag gebruiken we zout als smaakstof bij ons eten, bijvoorbeeld op een lekker pak frieten. Maar wist u dat tijdens het grootste deel van onze geschiedenis zout een veel belangrijker plaats innam dan tegenwoordig? In die mate zelfs dat het als betaalmiddel gebruikt werd?
